“Από καιρό, κάθε φορά που συναντιόμαστε, η ανάγκη μου είναι να φτιάχναμε εσείς κι εγώ, μια βεγγέρα όπως τα παλιά χρόνια, που ένας από εμάς, το πιο πειραχτήρι της παρέας, έβρισκε κάποιο λόγο να μας συγκεντρώνει, να αρχίσουμε το τραγούδι κι ερχόταν και το κρασάκι και φτάναμε μέχρι το πρωί και γινόταν το σπίτι ένα αιρετικό πάλκο, ένα αναψυκτήριο κι ο καθένας έβαζε το χεράκι του σε μια γιορτή που θέλαμε να μην τελειώσει.
